De maritieme sector evolueert in een snel tempo om oplossingen te vinden voor de klimaatverandering. De scheepvaart was in 2018 immers verantwoordelijk voor 3% van de wereldwijde CO2-uitstoot, wat de noodzaak onderstreept om zeelieden voor te bereiden op het veilig gebruik van alternatieve brandstoffen. Deze thesis focust op de drie belangrijkste toekomstige brandstoffen voor de sector: ammoniak, methanol en waterstof. De Internationale Maritieme Organisatie (IMO) ontwikkelt generieke richtlijnen voor opleidingen en toekomstige STCW-vereisten, terwijl België via de FOD Mobiliteit en Vervoer actief deelneemt aan de normering en de werkzaamheden van EMSA over competenties voor zeelieden op schepen met alternatieve brandstoffen. Andere maritieme organisaties, zoals het Nautical Institute, bieden intussen nieuwe opleidingen aan voor deze groene brandstoffen. Hoewel de Antwerp Maritime Academy zeelieden opleidt via eigen ontwikkelde cursussen, werkt de instelling nog steeds volgens de IMO-richtlijnen. Bovendien, aangezien klimaatverandering een wereldwijde zorg zou moeten zijn, is het interessant om uit te wisselen met andere maritieme academies in de vorm van een enquête om na te gaan of zij reeds de basis leggen voor een opleidingsprogramma rond dit onderwerp. België vormt een relevante casus door de sterke betrokkenheid van rederijen en fabrikanten in innovatieve dual-fuel-toepassingen met methanol, waterstof en ammoniak. Het onderzoek plant interviews met Jan De Nul, ABC, Exmar, CMB.Tech en de Haven van Antwerpen-Brugge. Door literatuurstudie, enquêteonderzoek en interviews te combineren, beoogt dit onderzoek de vraag te beantwoorden of een specifieke standaardopleiding voor Belgische zeelieden inzake alternatieve brandstoffen noodzakelijk en wenselijk is.