De opkomst van drone-aanvallen op de scheepvaart, onder meer in de Rode Zee en de Straat van Hormuz, zorgt ervoor dat zowel koopvaardijschepen als marineschepen steeds vaker met dezelfde dreiging worden geconfronteerd. Zodra een UAV door de radar wordt gedetecteerd, resteert vaak slechts enkele minuten om de situatie correct in te schatten en te beslissen welke maatregelen moeten worden genomen. In die korte tijd moeten de bemanning, de officier van de wacht en de kapitein een afweging maken tussen de ernst van de dreiging, de beschikbare middelen en de juridische gevolgen van hun handelen. Hoewel de dreiging voor civiele en militaire schepen vergelijkbaar kan zijn, verloopt de besluitvorming in beide omgevingen anders. Marineschepen werken met vaste commandostructuren, Rules of Engagement en gespecialiseerde Counter-UAV-capaciteiten. Op een koopvaardijschip ligt de verantwoordelijkheid uiteindelijk bij de kapitein, die moet handelen binnen de geldende internationale regelgeving, de instructies van de rederij en het recht op zelfverdediging. Hierdoor verschillen niet alleen de procedures, maar ook de manier waarop beslissingen worden genomen onder hoge tijdsdruk. Binnen dit onderzoek wordt nagegaan hoe een praktische Go/No-Go-beslissingsmatrix kan worden ontwikkeld die ondersteuning biedt vanaf het moment dat een mogelijke dreiging wordt gedetecteerd. Daarbij wordt gekeken naar de informatie die beschikbaar is, de factoren die de besluitvorming beïnvloeden en de juridische en operationele randvoorwaarden waarbinnen een kapitein of commandant moet handelen. Een belangrijk onderdeel van deze thesis is de rol van opleiding en training. Technologie alleen is immers niet voldoende. De kwaliteit van een beslissing hangt in grote mate af van de kennis, ervaring en voorbereiding van de mensen op de brug. Daarom wordt onderzocht hoe zowel civiele als militaire bemanningen vandaag worden opgeleid om onder tijdsdruk beslissingen te nemen en welke trainingsvormen daarbij worden gebruikt. Hierbij kan worden gedacht aan simulatortrainingen, scenario-oefeningen, Crew Resource Management, crisismanagement en de voorbereiding op asymmetrische dreigingen zoals drones. Er wordt ook onderzocht welke elementen uit beide opleidingssystemen elkaar kunnen versterken. Deze thesis staat open voor zowel civiele als militaire studenten. Afhankelijk van hun achtergrond kunnen zij de nadruk leggen op de koopvaardij, de marine of een vergelijking maken tussen beide werelden. Het uiteindelijke doel is een praktisch en bruikbaar beslissingsmodel te ontwikkelen dat niet alleen operationeel en juridisch onderbouwd is, maar ook kan bijdragen aan de opleiding en training van toekomstige maritieme professionals.