Het Kanaal Gent–Terneuzen is een semi-gesloten brakwatersysteem waarin corrosie moeilijker te voorspellen is dan in open zee. Een over de volledige kanaallengte uitgemiddeld corrosiemodel dreigt de werkelijke ruimtelijke variatie te maskeren. Dit onderzoek gaat na of de meetlocaties op basis van hun biofouling-samenstelling in zones kunnen worden ingedeeld, of de waterparameters die zones statistisch scheiden, en of het massaverlies per zone met een power-law-model kan worden beschreven.

Op basis van de COMIC-dataset, met negen maanden metingen van aangroei, waterparameters en massaverlies op S235-coupons, werden de locaties via exploratieve visualisatie in drie zones ingedeeld: harde fouling (noord), overgang en zachte fouling (zuid). Deze indeling werd getoetst met een Wilcoxon-rangsom-toets met Bonferroni-correctie, een principale componentenanalyse en een power-law-modellering van het massaverlies.

De conductiviteit scheidt de zones het meest consistent; ORP, pH en opgeloste zuurstof ondersteunen dit in bepaalde maanden. De PCA bevestigt de scheiding langs PC1. Het massaverlies volgt per groep een power-law met exponent kleiner dan 0,5, in lijn met diffusiegelimiteerde corrosie, maar binnen negen maanden zijn de groepsparameters statistisch nauwelijks te onderscheiden. Het kanaal blijkt uit drie biogeochemische zones te bestaan; een langere meetperiode en hiërarchische modellen zijn nodig om de corrosie per zone scherper te onderscheiden